Βουλευτική Ασυλία-Ανομία

Προσπαθώντας να “χωνέψω” τα μέτρα που μας επιβάλλει ο πρωθυπουργός ή μάλλον η Γερμανία ή μάλλον η τράπεζα/ζες διαβάζω αυτή την είδηση:

in.gr

Κατά της άρσης της ασυλίας δύο συναδέλφων τους ψήφισαν, στη συντριπτική πλειοψηφία τους, τα μέλη του Κοινοβουλίου, με αποτέλεσμα να απορριφθούν τα δύο σχετικά εισαγγελικά αιτήματα.

Τα αιτήματα αφορούσαν στους βουλευτές Κυριάκο Βελόπουλο (ΛΑΟΣ) και Αργύρη Ντινόπουλο (ΝΔ).

Σύμφωνα με το Βήμα, εις βάρος του κ. Βελόπουλου είχε διαβιβαστεί στη Βουλή δικογραφία «για την πράξη της φθοράς ξένης ιδιοκτησίας».

Ο κ. Βελόπουλος, ο οποίος εκλήθη ενώπιον της Επιτροπής Κοινοβουλευτικής Δεοντολογίας, είχε αρνηθεί την κατηγορία ως «ανυπόστατη». 

Στην ονομαστική ψηφοφορία που διεξήχθη την Τετάρτη στην Ολομέλεια της Βουλής, από τους 201 βουλευτές που ψήφισαν μόλις 16 τάχθηκαν υπέρ της άρσης της ασυλίας του, ενώ 11 προτίμησαν το «παρών» και 174 ψήφισαν αρνητικά. 

Παράλληλα, με ακόμη μεγαλύτερη πλειοψηφία (179 «όχι», 12 «παρών» και 10 «ναι») απερρίφθη το εισαγγελικό αίτημα για την άρση της ασυλίας του βουλευτή Αργ. Ντινόπουλου, ο οποίος αντιμετώπιζε κατηγορίες για «παράβαση καθήκοντος κατ΄ εξακολούθηση» που αφορούσαν την περίοδο κατά την οποία ήταν δήμαρχος Βριλησσίων.

Ποιοί είναι οι κύριοι βουλευτές που ψηφίσαμε για να μας εκπροσωπήσουν και ψήφισαν να μην γίνει η άρση του ασύλου;

Γιατί ψηφίζεται η άρση ασύλου όταν υπάρχουν μηνύσεις και αγωγές για βαριές παραβάσεις που έχουν πράξει βουλευτές;

Δεν πιστεύουν οι βουλευτές στον θεσμό της δικαιοσύνης στα δικαστήρια;

Διαβάζω εδώ στο Σύνταγμα της Ελλάδος τα δύο άρθρα 61 κι 62 την εδραίωση του βουλευτικού ασύλου:

Άρθρο 61:
1. O βουλευτής δεν καταδιώκεται ούτε εξετάζεται με οποιονδήποτε τρόπο για γνώμη ή ψήφο που έδωσε κατά την άσκηση των βουλευτικών καθηκόντων.

2. O βουλευτής διώκεται μόνο για συκοφαντική δυσφήμηση, κατά το νόμο, ύστερα από άδεια της Bουλής. Aρμόδιο για την εκδίκαση είναι το Eφετείο. H άδεια θεωρείται ότι οριστικά δεν δόθηκε, αν η Bουλή δεν αποφανθεί μέσα σε σαράντα πέντε ημέρες αφότου η έγκληση περιήλθε στον Πρόεδρο της Bουλής. Aν η Bουλή αρνηθεί να δώσει την άδεια ή αν περάσει άπρακτη η προθεσμία, η πράξη θεωρείται ανέγκλητη.
H παράγραφος αυτή έχει εφαρμογή από την προσεχή βουλευτική περίοδο.

3. O βουλευτής δεν έχει υποχρέωση μαρτυρίας για πληροφορίες που περιήλθαν σ’ αυτόν ή δόθηκαν από αυτόν κατά την άσκηση των καθηκόντων του, ούτε για τα πρόσωπα που του εμπιστεύθηκαν τις πληροφορίες ή στα οποία αυτός τις έδωσε.

Άρθρο 62:
1. Όσο διαρκεί η βουλευτική περίοδος ο βουλευτής δεν διώκεται ούτε συλλαμβάνεται ούτε φυλακίζεται ούτε με άλλο τρόπο περιορίζεται χωρίς άδεια του Σώματος. Eπίσης δεν διώκεται για πολιτικά εγκλήματα βουλευτής της Bουλής που διαλύθηκε, από τη διάλυσή της και έως την ανακήρυξη των βουλευτών της νέας Bουλής.

H άδεια θεωρείται ότι δεν δόθηκε, αν η Bουλή δεν αποφανθεί μέσα σε τρεις μήνες αφότου η αίτηση του εισαγγελέα για δίωξη διαβιβάστηκε στον Πρόεδρο της Bουλής.
H τρίμηνη προθεσμία αναστέλλεται κατά τη διάρκεια των διακοπών της Bουλής.

Δεν απαιτείται άδεια για τα αυτόφωρα κακουργήματα.
Άρα η βουλή παίρνει αποφάσεις για το αν κάποιος βουλευτής κατά τη διάρκεια των βουλευτικών καθηκόντων του έχει πράξει νομικές παραβάσεις.

Και πριν αρχίσουμε να κάνουμε αναφορές για το ποιός ψήφισε τους βουλευτές κ.λ.π. που τελικά είναι ένας ατέρμον κύκλος και φτάνει στο συμπέρασμα του γνωμικού: “η κότα έκανε το αυγό, ή το αυγό την κότα”, ίσως θα πρέπει να αναθεωρήσουμε κάποια πράγματα.

Ο Αρκούδος σε κουβέντα που είχαμε κάνει τις προάλλες, είχε πει πως δεν ψηφίζουμε βουλευτές, διότι πιστεύουμε πως οι συγκεκριμένοι θα κάνουν καλό στον τόπο, αλλά ψηφίζουμε κόμματα.

Σωστά.

Τα ψηφοδέλτια επικρατείας το στηρίζουν αυτό το επιχείρημα.

Άρα στην ουσία το μεγαλύτερο ποσοστό των βουλευτών που μας εκπροσωπούν στη βουλή είναι το “φορετό” ποσοστό των κομμάτων.

Φυσικά είναι παράδοξο και σχεδόν αδύνατο ένας βουλευτής να έχει αντίθετη θέση ή άποψη από αυτή που εδραιώνει το κόμμα του.

Στην Ελλάδα η διαφορετική άποψη βουλευτή από την γραμμή του κόμματος ισοδυναμεί συνήθως με απομάκρυνση του βουλευτή από το κόμμα, με διάσπαση (αν υπάρχουν και άλλοι βουλευτές που συμμερίζονται την άποψή του) και συνήθως αυτή η διαφοροποίηση παραπέμπει σε προσωπικά συμφέροντα (sic).

Επίσης, εφόσον υπάρχουν 300 βουλευτές και οι 151+ είναι κυβέρνηση, αν πρέπει να ψηφιστεί κάποιο νομοσχέδιο, είναι 100% σίγουρο ότι θα ψηφιστεί υπέρ (φυσικά εξαρτάται από την παρουσία-απαρτία των βουλευτών, αλλά στην τελική το αποτέλεσμα είναι το ίδιο).

-Ποιά είναι η ισχύς της αντιπολίτευσης και των λοιπών κομμάτων στη βουλή στις αποφάσεις του κοινοβουλίου;

-Καμία;

-Γιατί υπάρχουν τα άλλα κόμματα στη βουλή;

Για να υπάρχουν περισσότερες “φωνές” θα λέγαμε.

Η φωνή από μόνη της, αν δεν έχει και ισχύ απλά χάνεται πίσω από τα καθίσματα της βουλής.

-Γιατί υπάρχουν οι φωνές αυτές; Για να λένε τί είναι το άξιο και τί το ηθικό, το πολιτικά ορθό και μη ορθό;

-Συνεπώς, η βουλή έχει ισχύ; Τα κόμματα έχουν ισχύ στο κοινοβούλιο;

Όχι, απλά αναφέρουν απόψεις, λένε επιχειρήματα και επειδή δεν έχουμε βουλευτές αλλά κόμματα και επειδή το 150+ είναι κυβέρνηση, πάντα θα ψηφίζονται οι τροπολογίες, οι νομοθεσίες και ό,τι άδικο ή δίκαιο μπορεί να περάσει το κράτος.

-Είναι δημοκρατικό όλο αυτό;

Είναι, διότι εκείνη την ημέρα, και κάθε 4 χρόνια οι πολίτες ψηφίζουν δημοκρατικά την νέα κυβέρνηση. Άρα ψηφίζουμε “ναι” σε όλα.

-Τότε γιατί υπάρχει η ψήφος για τροπολογίες, για νομοθεσίες κ.λ.π. εφόσον η απόφαση είναι δεδομένη;

Γι αυτό απορώ.

Και μετά από όλες αυτές τις μακροσκελείς σκέψεις έρχομαι πάλι στο προκείμενο.

Το βουλευτικό άσυλο αναφέρει πως οι βουλευτές δεν διώκονται ποινικά κατά τη διάρκεια της θητείας τους και μετά αυτής.

Δεν υπάρχει στο Σύνταγμα κάποια παράγραφος που να αναφέρει την άμεση παραπομπή στη δικαιοσύνη του βουλευτή αν έχει διαπράξει αδίκημα.

Αναφέρεται πως ο βουλευτής διώκεται μόνο για συκοφαντική δυσφήμιση με την άδεια της βουλής και χωρίς άδεια αν συμβεί και πάει αυτόφορο.

Με άλλα λόγια ο βουλευτής αν κλέψει, κάνει κατάχρηση εξουσίας, τρακάρει με δική του ευθύνη το αυτοκίνητό του με έναν πολίτη, σπάσει το τζάμι του γείτονα και άλλα πολλά δεν διώκεται.

Ο πολίτης όμως αν κάνει τα ίδια διώκεται.

Τόσα χρόνια διακρίνουμε πως οι βουλευτές πίσω από αυτό – το βουλευτικό άσυλο – δεν διώκονται σχεδόν ποτέ.

Ακόμα χειρότερα στην υπόθεση Ντινόπουλου που έπραξε αδίκημα πριν βρεθεί κάτω από την ομπρέλα του ασύλου, η βουλή ενέκρινε την μη άρση αυτού.

Όπως το αντιλαμβάνομαι η βουλή παίρνει τον ρόλο της δικαιοσύνης με τις ψηφοφορίες υπέρ ή κατά της άρσης του βουλευτικού ασύλου.

Μα η δικαιοσύνη δεν είναι ανεξάρτητη αρχή ακριβώς για να προστατεύεται η δημοκρατία;

Άρα; Τί γίνεται εδώ πέρα;

Είναι αυτό δημοκρατία;

Μάλλον όχι θα έλεγα. Θα έλεγα πως είναι μία διαστρέβλωση αυτής, κάτι που σίγουρα δημοκρατία δεν είναι.

Ας το ονομάσουν οι ειδικοί όπως θέλουν, πάντως δημοκρατία δεν είναι, ειδικά όταν ο πολίτης διώκεται ποινικά για αδικήματα που δεν θα διωχθεί ποτέ ένας βουλευτής ή τέως βουλευτής.

Οπότε που είναι η ισονομία;

Που είναι η δημοκρατία;

Και επειδή χρειάζεται σχεδόν πάντα να ξεκαθαρίζουμε τους όρους, μήπως πρέπει να ξεκαθαριστούν με προσθήκες τα άρθρα 61 και 62 ώστε όλοι ανελλιπώς οι κλέφτες και παραβάτες να πηγαίνουν άμεσα στη δικαιοσύνη χωρίς ψηφοφορίες, εξεταστικές κ.λ.π.;

Θα έπρεπε οι βουλευτές να έχουν εμπιστοσύνη στη δικαιοσύνη.

Στο κάτω – κάτω είναι μέρος της δημοκρατίας την οποία οφείλουν να υπηρετούν.

Advertisement