Skip navigation

Ο Θανάσης Λερούνης είναι δάσκαλος.

Εργαζόταν εθελοντικά στις κοιλάδες του Καλάς, στο βορειοδυτικό Πακιστάν – Αφγανιστάν για την ΜΚΟ “Έλληνες Εθελοντές”.

Ο Θανάσης απήχθη βίαια από το πολιτιστικό κέντρο των Καλάς, Καλασαντούρ στις 8 Σεπτεμβρίου 2009 από στρατιώτες Ταλιμπάν. (πηγή)

Ο φρουρός του μετά από άγριο ξυλοδαρμό επέστη καρδιακή προσβολή και πέθανε αμέσως.

Στις 2 Οκτωβρίου ένα γράμμα στα Αγγλικά υπογεγραμμένο από τον ίδιο αναφέρει:
“Την καταβολή λύτρων 20.000 δολαρίων και την απελευθέρωση τριών ηγετικών στελεχών των Ταλιμπάν από τις πακιστανικές αρχές.”

Ο Θανάσης γράφει: “Αν τα αιτήματα δεν υλοποιηθούν, με ενημέρωσε ο διοικητής των Ταλιμπάν ότι θα έχω μεγάλα προβλήματα και ότι η ζωή μου θα τεθεί σε κίνδυνο”. (πηγή)

Ο Θανάσης αν ζει, βρίσκεται ακόμα σε ομηρία εδώ και 180 ημέρες.

Το υπουργείο εξωτερικών δεν έχει κάνει απολύτως καμία αναφορά για διπλωματικές ενέργειες για την απελευθέρωση του Θανάση. (πηγή)

Μία αντιπροσωπεία από εξέχοντες μουσουλμάνους τοπικούς ηγέτες της κοιλάδας Μπουμπουρέτ, είχε μεταβεί δύο φορές στο Νουριστάν προκειμένου να διαπραγματευτεί ανεπιτυχώς την απελευθέρωση του Θανάση (πηγή).

Ο Θανάσης εύχομαι να ελπίζει.

Ο Θανάσης εύχομαι να ζει.

Και το RadioBubble έχει γράψει για τον Θανάση, μαζί με την Ροδιά


Point Of View

Προσπαθώντας να “χωνέψω” τα μέτρα που μας επιβάλλει ο πρωθυπουργός ή μάλλον η Γερμανία ή μάλλον η τράπεζα/ζες διαβάζω αυτή την είδηση:

in.gr

Κατά της άρσης της ασυλίας δύο συναδέλφων τους ψήφισαν, στη συντριπτική πλειοψηφία τους, τα μέλη του Κοινοβουλίου, με αποτέλεσμα να απορριφθούν τα δύο σχετικά εισαγγελικά αιτήματα.

Τα αιτήματα αφορούσαν στους βουλευτές Κυριάκο Βελόπουλο (ΛΑΟΣ) και Αργύρη Ντινόπουλο (ΝΔ).

Σύμφωνα με το Βήμα, εις βάρος του κ. Βελόπουλου είχε διαβιβαστεί στη Βουλή δικογραφία «για την πράξη της φθοράς ξένης ιδιοκτησίας».

Ο κ. Βελόπουλος, ο οποίος εκλήθη ενώπιον της Επιτροπής Κοινοβουλευτικής Δεοντολογίας, είχε αρνηθεί την κατηγορία ως «ανυπόστατη». 

Στην ονομαστική ψηφοφορία που διεξήχθη την Τετάρτη στην Ολομέλεια της Βουλής, από τους 201 βουλευτές που ψήφισαν μόλις 16 τάχθηκαν υπέρ της άρσης της ασυλίας του, ενώ 11 προτίμησαν το «παρών» και 174 ψήφισαν αρνητικά. 

Παράλληλα, με ακόμη μεγαλύτερη πλειοψηφία (179 «όχι», 12 «παρών» και 10 «ναι») απερρίφθη το εισαγγελικό αίτημα για την άρση της ασυλίας του βουλευτή Αργ. Ντινόπουλου, ο οποίος αντιμετώπιζε κατηγορίες για «παράβαση καθήκοντος κατ΄ εξακολούθηση» που αφορούσαν την περίοδο κατά την οποία ήταν δήμαρχος Βριλησσίων.

Ποιοί είναι οι κύριοι βουλευτές που ψηφίσαμε για να μας εκπροσωπήσουν και ψήφισαν να μην γίνει η άρση του ασύλου;

Γιατί ψηφίζεται η άρση ασύλου όταν υπάρχουν μηνύσεις και αγωγές για βαριές παραβάσεις που έχουν πράξει βουλευτές;

Δεν πιστεύουν οι βουλευτές στον θεσμό της δικαιοσύνης στα δικαστήρια;

Διαβάζω εδώ στο Σύνταγμα της Ελλάδος τα δύο άρθρα 61 κι 62 την εδραίωση του βουλευτικού ασύλου:

Άρθρο 61:
1. O βουλευτής δεν καταδιώκεται ούτε εξετάζεται με οποιονδήποτε τρόπο για γνώμη ή ψήφο που έδωσε κατά την άσκηση των βουλευτικών καθηκόντων.

2. O βουλευτής διώκεται μόνο για συκοφαντική δυσφήμηση, κατά το νόμο, ύστερα από άδεια της Bουλής. Aρμόδιο για την εκδίκαση είναι το Eφετείο. H άδεια θεωρείται ότι οριστικά δεν δόθηκε, αν η Bουλή δεν αποφανθεί μέσα σε σαράντα πέντε ημέρες αφότου η έγκληση περιήλθε στον Πρόεδρο της Bουλής. Aν η Bουλή αρνηθεί να δώσει την άδεια ή αν περάσει άπρακτη η προθεσμία, η πράξη θεωρείται ανέγκλητη.
H παράγραφος αυτή έχει εφαρμογή από την προσεχή βουλευτική περίοδο.

3. O βουλευτής δεν έχει υποχρέωση μαρτυρίας για πληροφορίες που περιήλθαν σ’ αυτόν ή δόθηκαν από αυτόν κατά την άσκηση των καθηκόντων του, ούτε για τα πρόσωπα που του εμπιστεύθηκαν τις πληροφορίες ή στα οποία αυτός τις έδωσε.

Άρθρο 62:
1. Όσο διαρκεί η βουλευτική περίοδος ο βουλευτής δεν διώκεται ούτε συλλαμβάνεται ούτε φυλακίζεται ούτε με άλλο τρόπο περιορίζεται χωρίς άδεια του Σώματος. Eπίσης δεν διώκεται για πολιτικά εγκλήματα βουλευτής της Bουλής που διαλύθηκε, από τη διάλυσή της και έως την ανακήρυξη των βουλευτών της νέας Bουλής.

H άδεια θεωρείται ότι δεν δόθηκε, αν η Bουλή δεν αποφανθεί μέσα σε τρεις μήνες αφότου η αίτηση του εισαγγελέα για δίωξη διαβιβάστηκε στον Πρόεδρο της Bουλής.
H τρίμηνη προθεσμία αναστέλλεται κατά τη διάρκεια των διακοπών της Bουλής.

Δεν απαιτείται άδεια για τα αυτόφωρα κακουργήματα.
Άρα η βουλή παίρνει αποφάσεις για το αν κάποιος βουλευτής κατά τη διάρκεια των βουλευτικών καθηκόντων του έχει πράξει νομικές παραβάσεις.

Και πριν αρχίσουμε να κάνουμε αναφορές για το ποιός ψήφισε τους βουλευτές κ.λ.π. που τελικά είναι ένας ατέρμον κύκλος και φτάνει στο συμπέρασμα του γνωμικού: “η κότα έκανε το αυγό, ή το αυγό την κότα”, ίσως θα πρέπει να αναθεωρήσουμε κάποια πράγματα.

Ο Αρκούδος σε κουβέντα που είχαμε κάνει τις προάλλες, είχε πει πως δεν ψηφίζουμε βουλευτές, διότι πιστεύουμε πως οι συγκεκριμένοι θα κάνουν καλό στον τόπο, αλλά ψηφίζουμε κόμματα.

Σωστά.

Τα ψηφοδέλτια επικρατείας το στηρίζουν αυτό το επιχείρημα.

Άρα στην ουσία το μεγαλύτερο ποσοστό των βουλευτών που μας εκπροσωπούν στη βουλή είναι το “φορετό” ποσοστό των κομμάτων.

Φυσικά είναι παράδοξο και σχεδόν αδύνατο ένας βουλευτής να έχει αντίθετη θέση ή άποψη από αυτή που εδραιώνει το κόμμα του.

Στην Ελλάδα η διαφορετική άποψη βουλευτή από την γραμμή του κόμματος ισοδυναμεί συνήθως με απομάκρυνση του βουλευτή από το κόμμα, με διάσπαση (αν υπάρχουν και άλλοι βουλευτές που συμμερίζονται την άποψή του) και συνήθως αυτή η διαφοροποίηση παραπέμπει σε προσωπικά συμφέροντα (sic).

Επίσης, εφόσον υπάρχουν 300 βουλευτές και οι 151+ είναι κυβέρνηση, αν πρέπει να ψηφιστεί κάποιο νομοσχέδιο, είναι 100% σίγουρο ότι θα ψηφιστεί υπέρ (φυσικά εξαρτάται από την παρουσία-απαρτία των βουλευτών, αλλά στην τελική το αποτέλεσμα είναι το ίδιο).

-Ποιά είναι η ισχύς της αντιπολίτευσης και των λοιπών κομμάτων στη βουλή στις αποφάσεις του κοινοβουλίου;

-Καμία;

-Γιατί υπάρχουν τα άλλα κόμματα στη βουλή;

Για να υπάρχουν περισσότερες “φωνές” θα λέγαμε.

Η φωνή από μόνη της, αν δεν έχει και ισχύ απλά χάνεται πίσω από τα καθίσματα της βουλής.

-Γιατί υπάρχουν οι φωνές αυτές; Για να λένε τί είναι το άξιο και τί το ηθικό, το πολιτικά ορθό και μη ορθό;

-Συνεπώς, η βουλή έχει ισχύ; Τα κόμματα έχουν ισχύ στο κοινοβούλιο;

Όχι, απλά αναφέρουν απόψεις, λένε επιχειρήματα και επειδή δεν έχουμε βουλευτές αλλά κόμματα και επειδή το 150+ είναι κυβέρνηση, πάντα θα ψηφίζονται οι τροπολογίες, οι νομοθεσίες και ό,τι άδικο ή δίκαιο μπορεί να περάσει το κράτος.

-Είναι δημοκρατικό όλο αυτό;

Είναι, διότι εκείνη την ημέρα, και κάθε 4 χρόνια οι πολίτες ψηφίζουν δημοκρατικά την νέα κυβέρνηση. Άρα ψηφίζουμε “ναι” σε όλα.

-Τότε γιατί υπάρχει η ψήφος για τροπολογίες, για νομοθεσίες κ.λ.π. εφόσον η απόφαση είναι δεδομένη;

Γι αυτό απορώ.

Και μετά από όλες αυτές τις μακροσκελείς σκέψεις έρχομαι πάλι στο προκείμενο.

Το βουλευτικό άσυλο αναφέρει πως οι βουλευτές δεν διώκονται ποινικά κατά τη διάρκεια της θητείας τους και μετά αυτής.

Δεν υπάρχει στο Σύνταγμα κάποια παράγραφος που να αναφέρει την άμεση παραπομπή στη δικαιοσύνη του βουλευτή αν έχει διαπράξει αδίκημα.

Αναφέρεται πως ο βουλευτής διώκεται μόνο για συκοφαντική δυσφήμιση με την άδεια της βουλής και χωρίς άδεια αν συμβεί και πάει αυτόφορο.

Με άλλα λόγια ο βουλευτής αν κλέψει, κάνει κατάχρηση εξουσίας, τρακάρει με δική του ευθύνη το αυτοκίνητό του με έναν πολίτη, σπάσει το τζάμι του γείτονα και άλλα πολλά δεν διώκεται.

Ο πολίτης όμως αν κάνει τα ίδια διώκεται.

Τόσα χρόνια διακρίνουμε πως οι βουλευτές πίσω από αυτό – το βουλευτικό άσυλο – δεν διώκονται σχεδόν ποτέ.

Ακόμα χειρότερα στην υπόθεση Ντινόπουλου που έπραξε αδίκημα πριν βρεθεί κάτω από την ομπρέλα του ασύλου, η βουλή ενέκρινε την μη άρση αυτού.

Όπως το αντιλαμβάνομαι η βουλή παίρνει τον ρόλο της δικαιοσύνης με τις ψηφοφορίες υπέρ ή κατά της άρσης του βουλευτικού ασύλου.

Μα η δικαιοσύνη δεν είναι ανεξάρτητη αρχή ακριβώς για να προστατεύεται η δημοκρατία;

Άρα; Τί γίνεται εδώ πέρα;

Είναι αυτό δημοκρατία;

Μάλλον όχι θα έλεγα. Θα έλεγα πως είναι μία διαστρέβλωση αυτής, κάτι που σίγουρα δημοκρατία δεν είναι.

Ας το ονομάσουν οι ειδικοί όπως θέλουν, πάντως δημοκρατία δεν είναι, ειδικά όταν ο πολίτης διώκεται ποινικά για αδικήματα που δεν θα διωχθεί ποτέ ένας βουλευτής ή τέως βουλευτής.

Οπότε που είναι η ισονομία;

Που είναι η δημοκρατία;

Και επειδή χρειάζεται σχεδόν πάντα να ξεκαθαρίζουμε τους όρους, μήπως πρέπει να ξεκαθαριστούν με προσθήκες τα άρθρα 61 και 62 ώστε όλοι ανελλιπώς οι κλέφτες και παραβάτες να πηγαίνουν άμεσα στη δικαιοσύνη χωρίς ψηφοφορίες, εξεταστικές κ.λ.π.;

Θα έπρεπε οι βουλευτές να έχουν εμπιστοσύνη στη δικαιοσύνη.

Στο κάτω – κάτω είναι μέρος της δημοκρατίας την οποία οφείλουν να υπηρετούν.

Πολλές είναι οι κουβέντες γύρω από την αύξηση του ΦΠΑ πριν ανακοινωθούν τα πλήρη μέτρα – σταθερότητας και τα άλλα που θα απαιτήσει η Ε.Ε. από τη χώρα μας -της κυβέρνησης.

Πολλά τα σενάρια από εφημερίδες, κανάλια, δικτυακές ανεξάρτητες ιστοσελίδες ενημέρωσης.

Όλα δείχνουν πως θέλουν να μας τρομοκρατήσουν για να επιβληθεί το μη χείρον βέλτιστον.

Κανείς κυβερνητικός δεν βγήκε να διαμαρτυρηθεί  στα κανάλια πως υπάρχει παραπληροφόρηση.

Το αφήνουν να αυγατίζει στα μυαλά των πολιτών ώστε να δεχθούν πως δεν υπάρχει άλλη λύση από την αύξηση του ΦΠΑ, από την αύξηση του φόρου καυσίμων, από την αύξηση των τελών κυκλοφορίας των οχημάτων – πράγμα που το Γενάρη το πήραν πίσω, τώρα το ξαναπαίρνουν.

Δυστυχώς το σύστημα μας εξαναγκάζει να ρυθμίζουμε την ποιότητα ζωής μας με βάση τα οικονομικά κριτήρια.

Αύξηση του ΦΠΑ σε 21% ή σε 25% που ζητάει η Ε.Ε. σημαίνει, αύξηση όλων των αγαθών πολυτελείας:

Αυτά είναι η αγορά αυτοκινήτου, η αγορά ρούχων και παπουτσιών, η αγορά παιχνιδιών/ηλεκτρονικών/ηλεκτρικών ειδών, η αγορά επίπλων και άλλα.

Επίσης με ΦΠΑ φορολογούνται οι εργαζόμενοι με μπλοκάκι, χώρια εκείνο το 20% που πληρώνουν επί πλέον στην εφορία (δηλαδή αν βγάζω 100 ευρώ τα 20 τα δίνω στην εφορία ούτως ή άλλως και τα 19 – προς το παρόν 19 – τα δίνω κι αυτά εκτός και αν αγοράσω κάτι που έχει σχέση με την εργασία μου με 100 ευρώ, άρα εκπίπτουν τα 19 ευρώ και δεν τα πληρώνω).

Ποιοί εργοδότες είναι διατεθειμένοι να πληρώσουν 2% ή 6% επί πλέον ΦΠΑ σε έναν εργαζόμενο με μπλοκάκι;

Οι εργαζόμενοι ή θα βάλουν από την τσέπη τους αυτό το ποσοστό ή απλά θα διακοπεί η συνεργασία τους με τον εργοδότη τους μιας και η εργασία “πολυτελείας” που παρέχουν είναι ακριβή και δεν συμφέρει.

Πέρα από το γεγονός ότι πλήττονται όσοι εργάζονται με μπλοκάκι, πλήττεται και ο υπόλοιπος πληθυσμός της χώρας.

Εφόσον είναι πολυτέλεια να είσαι κάτοχος αυτοκινήτου, η προσαύξηση των τελών κυκλοφορίας φαντάζει σαν μπόνους που οι πολίτες ευχαρίστως θα έδιναν στο κράτος από το να αγοράσουν ένα νέο αυτοκίνητο χαμηλότερων ρύπων σε τιμή απίστευτα αυξημένη.

Ποιό είναι το κίνητρο της κυβέρνησης για να “πετάξω” (που;) το παλιό μου αυτοκίνητο και να αγοράσω ένα νέο ώστε να μην επιβαρύνω την ατμόσφαιρα με περισσότερους ρύπους;

Η αύξηση ΦΠΑ όπως την βλέπω θα μας κάνει όλους φτωχότερους, θα εξαλείψει την μεσαία τάξη.

Και όσοι λένε πως θα είναι “προσωρινό” το μέτρο, ξέρουμε πολύ καλά πως “ουδέν μονιμότερο του προσωρινού” ειδικά όταν πρόκειται για κυβερνητικές υποσχέσεις.

Και επειδή έχω κουραστεί να γκρινιάζω και να μουρμουράω, να φοβάμαι και να τρομοκρατούμαι ορίστε λύσεις για την κυβέρνηση:

–  Κυνηγήστε στα καρτέλ (γάλακτος, βενζίνης, τελωνείων, μετάλλου, αγροτών). Οι κλέφτες πρέπει να πάνε φυλακή.

–  Δημιουργήστε υποδομές για αγροτικές εξαγωγές (κυνηγήστε τα καρτέλ των αγροτών)

–  Δημιουργήστε υποδομές για ηλεκτρονικές εφαρμογές – ψηφιακές εξαγωγές (Open Source εφαρμογές)

–  Βρείτε ποιοί κρύβονται πίσω από τις σπατάλες του δημοσίου, περάστε τους από τα δικαστήρια και στείλτε τους φυλακή (κόψτε τις “σπατάλες” – κλεψιές – μαχαίρι στα ταμεία και στον χώρο της υγείας)

–  Καταπολεμήστε τη διαφθορά – όπου υπάρχει χρήμα υπάρχει και διαφθορά – στην υγεία, στις νομαρχίες, στην ασφάλιση, παντού. Κλείστε τις τρύπες του δημόσιου κουμπαρά (από τις εισφορές των εργαζόμενων στα ταμεία).

–  Μειώστε τον φορολογικό συντελεστή τροφίμων στην αγορά.

Ό,τι θα έμπαινε στον δημόσιο κουμπαρά χωρίς τις προσαυξήσεις σε ΦΠΑ, τελών κυκλοφορίας και διαφόρων άλλων μέτρων που μας ετοιμάζονται, θα έμενε!

Σχεδόν όλοι γεννιόμαστε με μία αγγειακή δυσπλασία η οποία εξαφανίζεται μέσα σε λίγες μέρες.

Δυστυχώς ανήκω στις σπάνιες περιπτώσεις που αυτό το εξόγκωμα σε σχήμα και μέγεθος φράουλας δεν χάθηκε.

Αντιθέτως, μεγάλωνε μήνα με τον μήνα.

Η αγγειακή δυσπλασία ή αλλιώς απλά αιμαγγείωμα, στην ουσία είναι αγγεία, μπλεγμένα μικρά και μεγάλα τα οποία είναι περιττά για τις λειτουργίες του σώματος όμως η άμεση αφαίρεσή τους είναι επικίνδυνη.

Συνήθως παρατηρείται η εμφάνισή τους στο πρόσωπο και συγκεκριμένα στα μάγουλα, στα χείλια ακόμα και στη γλώσσα.

Εκείνη την εποχή (τις δεκαετίες 70 με 80) δεν υπήρχε κάποια συγκεκριμένη μέθοδος θεραπείας.

Στην Ελλάδα ξεκίνησα από 6 μηνών και συνέχισα μέχρι και 12 χρονών εμβολισμούς με χλωριούχο νάτριο (αλατόνερο).

Σε όλα αυτά τα χρόνια, το αιμαγγείωμά μου μεγάλωνε.

Δεν προκαλεί αυτή η “πάθηση” άλλα προβλήματα στην υγεία.

Όμως η κοινωνική ζωή μου, στα παιδικά μου χρόνια δεν υπήρχε.

Όμως δεν θα ήθελα να μιλήσω γι αυτό.

Θέλω να μιλήσω για το ότι υπάρχουν μέθοδοι ώστε να αφαιρεθεί σχεδόν πλήρως ένα αιμαγγείωμα αυτού του τύπου.

Στα 8 μου χρόνια ένα ταξίδι στην Αμερική μαζί με ένα αγγειογράφημα που έκανα στο Lexington στη Βοστόνη, ήρθαν να μας αποδείξουν ότι δεν υπάρχει ελπίδα ολικής αφαίρεσης.

Οι Αμερικάνοι αγγειολόγοι και ο γιατρός Dr. Wilkinson, μας πρότειναν δύο λύσεις.

Η μία αφορά μία σειρά από ακτινοβολίες σε νοσοκομείο στη Μόσχα, την οποία απορρίψαμε από τον φόβο επειδή μετά από κάποιο χρονικό διάστημα υπάρχει περίπτωση να εμφανιστεί στο σώμα κάποια κακοήθεια.

Οι ακτινοβολίες εξαφάνιζαν πλήρως την αγγειακή δυσπλασία.

Τελικά πράγματι, μετά από 5-10 χρόνια από τις ακτινοβολίες, οι ασθενείς ανέπτυξαν λευκαιμία, καρκίνο των οστών και άλλες κακοήθειες.

Η δεύτερη λύση ήταν μία πειραματική ομάδα στο Παρίσι αγγειολόγων που έχει κατασκευάσει ένα φάρμακο που προκαλεί έμφραγμα με τη μέθοδο των εμβολισμών στα περιττά αγγεία.

Με αυτή τη μέθοδο τα αγγεία παύουν να τροφοδοτούνται με αίμα και απορροφώνται από το σώμα.

Οι εμβολισμοί μπορούν να συνδυάζονται με επεμβάσεις αφαίρεσης των αγγείων.

Αυτή η μέθοδος, ήξερα ότι θα είναι επώδυνη, χρονοβόρα και ίσως να μην καταφέρω να δω 100% αποτελέσματα όμως ήταν η μόνη μου λύση.

Έτσι, το 1986 (πήγαινα στην 6η τάξη του δημοτικού) έκανα τον πρώτο μου εμβολισμό με Ethiblock (ένα παράγωγο της αιθυλικής αλκοόλης).

Οι γιατροί ενθουσιάστηκαν από την αντίδραση που είχε στον οργανισμό μου το φάρμακο.

Πρώτη φορά στη ζωή μου, σήκωσα 41 πυρετό.

Οι έντονοι πόνοι στο σημείο που έγιναν οι εμβολισμοί σε συνδυασμό με τον πυρετό και το έντονο πρήξιμο δεν διήρκεσαν πολλές μέρες.

Την επόμενη χρονιά επισκέφτηκα το Παρίσι δύο φορές.

Την πρώτη για εμβολισμούς και τη δεύτερη για εμβολισμούς σε συνδυασμό με χειρουργική επέμβαση αφαίρεσης.

Η επέμβαση θα αφαιρούσε ένα τμήμα που όμως βρίσκεται κοντά στο προσωπικό νεύρο.

Αν τραυματιστεί ή κοπεί αυτό το νεύρο παραλύει όλη η δεξιά πλευρά.

Η επέμβαση συνδυαζόταν με πλαστική χειρουργική ώστε να τραβηχτεί και αφαιρεθεί το περιττό δέρμα που κάλυπτε τα αφαιρούμενα αγγεία (δηλαδή λίφτινγκ).

Έγινε μία τομή γύρω από το αυτί μου που περνούσε μέσα από τα μαλλιά μου και από εκεί αφαιρέθηκε όπως είπε ο γιατρός ένα μεγάλο μέρος των αγγείων.

Δυστυχώς το κεντρικό νεύρο τραυματίστηκε και απόκτησα μία ελαφρά παράλυση στην δεξιά πλευρά που με ασκήσεις και κάποιες άλλες εναλλακτικές μεθόδους κατάφερα να επαναφέρω έστω κατά 70% τις κινήσεις της δεξιάς πλευράς του προσώπου μου.

Οι γιατροί μας διαβεβαίωσαν πως στο μέρος που αφαίρεσαν δεν θα μπορέσει να ξανά αναπτυχθεί το αιμαγγείωμα.

Όσο αφαιρείται τόσο θα αυξάνεται, μέχρι τα 17 μου που σταματά η ανάπτυξη του σώματος.

Σε αυτή την επέμβαση έμεινα μία μέρα σε εντατική μονάδα διασωληνωμένη και μετά γύρω στις τρεις εβδομάδες στο νοσοκομείο μέχρι να μου αφαιρεθούν τα ράμματα και να πάρω δυνάμεις για το ταξίδι πίσω στην Ελλάδα.

Έκανα άλλες δύο επεμβάσεις με τομές στην γραμμή του χαμόγελου, πάνω στα χείλια, και μέσα από το στόμα.

Και οι δύο ήταν επώδυνες, είχα επιπλοκές.

Έπρεπε να ξαναμπώ χειρουργείο ώστε να αφαιρεθεί το αιμάτωμα που είχε δημιουργηθεί.

Στην τρίτη επέμβαση το πρόβλημα της πιθανότητας δημιουργίας αιματώματος λύθηκε με ένα σωληνάκι που τραβούσε το αίμα από το σημείο που είχε γίνει η επέμβαση του οποίου το δοχείο το κουβαλούσα μαζί με τον ορό – talking about a lot of luggage 😛

Σε μία από αυτές η γιατρός έκοψε τον μυ του χαμόγελου και δεν τον επανασύνδεσε.

Από εκείνη την ημέρα έχασα το χαμόγελό μου.

Οι τελευταίες επεμβάσεις, πέρα από τις ζημιές που είχαν ήδη κάνει οι γιατροί, ήταν πλήρως ανεπιτυχείς διότι το αιμαγγείωμα μέσα σε ένα χρόνο “γέμισε” τα κενά των εγχειρήσεων.

Σε όλο αυτό το διάστημα επισκεπτόμουν το Παρίσι για εμβολισμούς, μερικές φορές και δύο φορές το χρόνο.

Πυρετοί, πόνος πρήξιμο.

Πάντα μετά τους εμβολισμούς υπήρχε αισθητή μείωση.

Όμως με τον καιρό καθώς απορροφούσε ο οργανισμός μου το φάρμακο, επανερχόταν κατά ένα μέρος στην προηγούμενη κατάσταση.

Το 1990 ήταν για μένα χρονιά σταθμός.

Εκείνη τη χρονιά  οι Γάλλοι γιατροί μας ενημέρωσαν πως θα μπορούσαν να προχωρήσουν σε μία επέμβαση που σίγουρα δεν θα αφαιρούσε όλο το αιμαγγείωμα αλλά θα μπορούσε να φέρει συμμετρία στο πρόσωπο.

Αυτό ήταν το ζήτημα: η συμμετρία, το να φαίνομαι έστω με τις ουλές και τα τραυματισμένα νεύρα σαν όλους τους ανθρώπους.

Έτσι γνώρισα τον κύριο Defrenne που σε συνεργασία με τον αγγειολόγο μου και τον καθηγητή Tamp-Pah-Oui θα αφαιρούσαν με μικροχειρουργική τα μικρά αγγεία που ήταν μπλεγμένα στους προσωπικούς μυς και νεύρα, θα προχωρούσαν σε ανόρθωση χείλους και ζυγωματικών σε συνδυασμό με αφαίρεση του χειλώματος στη γραμμή του χαμόγελου που είχε παραχθεί από παλαιότερη επέμβαση.

Ο κύριος αυτός – τα σκέφτομαι ακόμα και συγκινούμαι για την προσφορά του – ολοκλήρωσε επιτυχώς την επέμβαση – όπως ακριβώς μας το είχε υποσχεθεί – που διήρκεσε 8 ώρες.

Θυμάμαι ξύπνησα στις 10 το βράδυ.

Έμεινα δύο εβδομάδες μόνο στο νοσοκομείο μέχρι να αφαιρεθούν τα σωληνάκια και οι οροί.

Η επόμενη εβδομάδα ήταν δύσκολη, επειδή είχα χάσει πολύ αίμα και οι μετακινήσεις από το κρεβάτι στην τουαλέτα ήταν απίστευτα κουραστικές.

Το γαλλικό ταρτάρ – φυσικά δεν μπορούσα να φάω στερεά τροφή – ήταν απίστευτο δυναμωτικό για την περίπτωσή μου (και πολύ νόστιμο).

Μία εβδομάδα μετά, αφαιρέθηκαν τα ράμματα και επέστρεψα σπίτι μου να γιορτάσουμε το τέλος της ταλαιπωρίας της οικογένειάς μας για τόσα πολλά χρόνια.

Συνέχιζα τους εμβολισμούς κάθε χρόνο, μέχρι που οι Έλληνες γιατροί μας απέτρεψαν να ξαναπάμε στο Παρίσι για να συνεχίσουμε τις θεραπείες μέχρι να εξαλειφθεί το αιμαγγείωμα.

Σε αυτό το σημείο θα πρέπει να εξηγήσω κάτι.

Τα ταξίδια στο Παρίσι, τα νοσήλια, η διαμονή και τα εισιτήρια τα πλήρωνε όλα το Ελληνικό δημόσιο ως εξής:

Έπρεπε να περάσω για κάθε ταξίδι που έπρεπε να κάνω από δευτεροβάθμιο επιτροπή υγείας.

Να έχω δικαιολογητικά από γιατρούς της Ελλάδας και του εξωτερικού (μεταφρασμένα) που να αποδεικνύουν πως η θεραπεία αυτή δεν είναι δυνατόν να γίνει στην Ελλάδα διότι δεν υπάρχουν γιατροί που να ασχολούνται με αυτές τις περιπτώσεις.

Να σημειώσουμε πως ΑΚΟΜΑ δεν υπάρχουν γιατροί με πιστοποίηση που αναλαμβάνουν την θεραπεία των αγγειακών δυσπλασιών και την χορήγηση Ethiblock μιας και το φάρμακο δεν είναι εγκεκριμένο από τον ΕΟΦ.

Πριν πάμε να χιλιοπαρακαλέσουμε την επιτροπή, έπρεπε να βρούμε κάποιον διευθυντή πλαστικής χειρουργικής να τον παρακαλέσουμε να μας δει και να κρίνει πως αυτή η επέμβαση δεν είναι εφυκτή στην Ελλάδα.

Τα τελευταία χρόνια μας παρέπεμπαν σε έναν διευθυντή χειρουργικής κλινικής που είχε κατηγορηθεί για φακελάκι.

Τον χιλιοπαρακαλάγαμε να μας δώσει το δικαιολογητικό για να χιολοπαρακαλέσουμε τους γιατρούς της δευτεροβάθμια επιτροπή υγείας να μας δώσουν χρήματα να πάμε στο Παρίσι.

Την τελευταία φορά – 1998 – μας είπε πως δεν θα μας δώσει το χαρτί διότι πιστεύει πως πλέον οι εμβολισμοί δεν παρουσίαζαν βελτίωση που αφορούσε την σειρά των θεραπειών και πως ίσως να ήταν επικίνδυνοι.

Συγκεκριμένα είπε πως εφόσον οι εμβολισμοί γίνονται κατά προσέγγιση – πράγμα στο οποίο είχε δίκιο – υπάρχει περίπτωση το φάρμακο να περάσει σε κάποιο εγκεφαλικό αγγείο, ή να πειράξει κάποιο αγγείο οπτικό και να προκαλέσει σοβαρή ζημιά.

Εδώ εξοργίστηκα!

Τα τελευταία χρόνια, δεν έπαιρνα νάρκωση κατά τη διάρκεια των εμβολισμών διότι οι γιατροί πίστευαν πως λόγω ωριμότητας θα μπορούσα να ανεχθώ τον πόνο του εμβολισμού χωρίς να κινηθώ – τέτοιο πόνο δεν έχω νιώσει ποτέ στη ζωή μου, χαρακτηριστικά τα δάκρυα έτρεχαν μόνα τους από τον πόνο.

Επειδή είχα τις αισθήσεις μου, παρακολουθούσα όλη τη διαδικασία:

Οι γιατροί τοποθετούσαν μία βελόνα στο μάγουλο.

Πρόσθεταν ιώδιο και φωτογράφιζαν μετά την ροή του ιωδίου στα αγγεία.

Μικρή προσθήκη:

Έμαθα the hard way πως είμαι αλλεργική στο ιώδιο στον πρώτο μου εμβολισμό παθαίνοντας αλλεργικό σοκ στο χειρουργικό τραπέζι.

Από τότε έπαιρνα τρεις μέρες πριν τον εμβολισμό δύο φάρμακα αντιαλλεργικά.

Έβλεπαν πως το ιώδιο περνάει από σημεία που προκαλεί έμφραγμα στα αγγεία, έριχναν εκεί την ένεση Ethiblock.

Άρα βλέπανε που πάει το φάρμακο!

Ο κύριος Έλληνας γιατρός προφανώς ήθελε φακελάκι, και η οικογένειά μου είχε ήδη ξεπαραδιαστεί να πληρώνει τα έξοδά μας στο Παρίσι – φυσικά το φαγητό, οι μετακινήσεις ήταν δικά μας έξοδα.

Εν πάσει περιπτώσει, οι περιπέτειες μου με τα νοσοκομεία του πλανήτη αυτού τελείωσαν το 1998.

Δυστυχώς δεν μπορώ να προχωρήσω σε άλλη μία επέμβαση χειρουργική.

Απόκτησα είδη πολλά “παράσημα” – ουλές – από τις περιπέτειές μου.

Οι παλαιότερες επεμβάσεις, έχουν προκαλέσει ζημιές ή δεν μπορούν πλέον να αφαιρέσουν τα ήδη μπλεγμένα αγγεία στους προσωπικούς μυς.

Είχα επισκεφτεί έναν Έλληνα πλαστικό χειρούργο, τον κ. Κουτσόγιωργα, γνωστό για τις πλαστικές επεμβάσεις που κάνει σε celebrities.

Ο κύριος αυτός είδε την περίπτωση και με τρομερό ενδιαφέρον είπε πως είναι κάτι σαν προσωπικό του χόμπι να ασχολείται με αυτού του είδους τις παθήσεις.

Μου είπε πως μπορεί σε μία επέμβαση 12 ωρών να μου το αφαιρέσει όλο.

Φυσικά αρνήθηκα, πρώτον διότι δεν διακινδυνεύω τη ζωή μου – μπορούν να υπάρξουν επιπλοκές όπως αιμορραγίες όπως παραλήσεις, όπως εγκεφαλικές βλάβες – σε κάποιον που ασχολείται με τα αιμαγγειώματα από χόμπι.

Δεύτερον, διότι δεν είμαι διατεθημένη να μπω σε χειρουργείο ξανά, αλλά αυτή τη φορά για 12 ώρες.

Νομίζω πως έχω κλείσει πολλά “ένσημα” από τις ώρες που έχω “χάσει” από τη ζωή μου στα χειρουργικά τραπέζια (σύνδρομο χειρουργείου από πολύωρη νάρκωση).

Πλέον, έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε που πήγαινα στο Παρίσι για να δώσω τις μάχες μου με το αιμαγγείωμα μου.

Έφτιαξα τη ζωή μου.

Κοιτάζω που και που πίσω.

Μερικές φορές ξέρουν να με επισκέπτονται στον ύπνο μου εφιάλτες με χειρουργεία.

Όμως αυτό το άρθρο δεν το έγραψα μόνο για να καταγράψω τις εμπειρίες μου αλλά και για να ενημερωθούν κι άλλοι πως υπάρχει πλέον θεραπεία, επώδυνη αλλά υπάρχει.

Εύχομαι φέτος να καταφέρω να επισκεφτώ το Παρίσι για πρώτη φορά ως τουρίστας μαζί με τον άντρα μου και όχι ως ασθενής. 🙂